2.7.13

Flemish Food Fest

Iris

Het voelde zoals naar Rock Werchter gaan zondagmiddag: stappen langs een lange drukke baan die naar een verlaten stukje aan de dokken van Gent leidt, in de verte hoorde je de eerste soundcheck al en het zonnetje scheen met een veelbelovende festivalgloed. Het Flemish Food Fest met de nodige rock 'n roll was het soort van festival waar ik evenveel naar uitkeek als mijn 18-jarige ik de eerste keer naar (toen nog) Torchout/Werchter.
De Flemish Foodies, chefs Kobe Desramaults, Jason Blanckaert en Olly Ceulenaere, hadden ons al een onvergetelijke eetervaring bezorgd met 'Bloot', ons culinaire hoogtepunt in 2010. De verwachtingen voor zondag in DOK Gent lagen dus hoog.

'Heb je iets gegeten dat we volgende week ook kunnen maken?' vroeg mijn moeder gisteren. (het is BBQ weekend ten huize sisters volgende week). Euh, nee, niet direct zo uit de losse pols. Er waren wel hamburgers en pensen maar dit was zeker niet your usual zomer BBQ!
Een 20-tal veelbelovende Belgische chefs stonden op een meterslange rij zich uit te leven op de BBQ. Enkele bekende namen maar ook veel nieuwe gezichten. Er stonden ook kraampjes met gepassioneerde lokale producenten, brouwers en kwekers,  's Avonds kwam het gedeelte met de internationale sterren, voor een exclusief diner in het kader van de Gelinaz tournee, maar ik heb enkel het dag gedeelte meegemaakt. Knap dat dit zich allemaal in Gent kon afspelen, vond de burgemeester en hij heeft groot gelijk.
We hebben ze toch eventjes gezien, die internationale top chefs, op de persconferentie waar ze acte de présence namen en al mochten proeven van waar wij die middag voor in de rij gingen staan. Het rock 'n roll gehalte was hoog toen de tafel omringd was door fotografen, camera- en soundmensen. Het doet toch wel iets ze zo allemaal samen te zien en vooral om my chef crush waar ik zo ontzettend graag eens zou gaan eten door mijn lens te zien.



Mijn eerste hapje vóór de grote menigte toestroomde en je nog een praatje met de chefs kon maken: een zalig lekkere geroosterde venkel van De Veranda. Een uitdaging om dat met je plastieken vorkje te eten, ik heb dat vorkje dan ook snel weggegooid en me niets aangetrokken van mijn zeer unladylike venkel met de handen eten. 



De wrap met kalfskop van Michael Vrijmoed heeft dubbel zoveel gesmaakt, vooral omdat na 20 minuten wachten en voorbijgestoken worden door iemand die nogal scherpe ellebogen had, een vriendelijke grote mijnheer mij liet voorgaan. 


De gegrilde komkommer van In de Wulf was niet alleen prachtig gepresenteerd, maar ook een smaak verrassing en bewijst nog eens dat BBQ ook vegetarisch kan zijn!


De sardines met rode biet van Neptune waren een geslaagde combinatie, maar het dessert van Sander Goossens kreeg het meeste punten van mij: ijs met bosaardbeitjes, vlierbloesemdressing en een krokant koekje.


foto's sardines en dessert: Piet De Kersgieter

Gent DOK liep al snel vol en het duurde niet lang of het voelde alsof de 2000 aanwezigen allemaal tegelijk in de rij stonden en je niet meer kon zien welke chef aan welke BBQ stond. Hoe fijn de namiddag en hoe sympathiek iedereen ook was, dit drummen was niet leuk en ik heb een aantal gerechten zien eten maar zelf niet kunnen proeven, spijtig. De rij voor Dierendonck was te lang voor mij en de langoustines van de North Sea chefs heb ik enkel zien passeren op andermans bordjes.
Ook dit uitzonderlijk gerecht heb ik door die lange rijen aan de BBQ gemist, maar ik zat wel aan tafel naast iemand die ervan zat te genieten - en me een foto liet maken van het leuke vlagje. Het leek op een witte pens, maar het was gemaakt van inktvis en bisque! Een gerecht van De Kruidenmolen, ik ga er toch eens naartoe moeten gaan, want dit intrigeert me wel.


Gelukkig waren de rijen aan de bier en wijn standjes niet zo lang als aan de BBQ's - dat is een eerste keer op een festival! - en was er tijd om het aanbod in de kraampjes te ontdekken. Bij A Taste Affair stand heb ik eindelijk eens 'oranje wijn' kunnen proeven. Ik had er al hier en daar van gelezen en het maakte me echt wel nieuwsgierig: ik had nog één bonnetje over voor een Italiaanse Catavela. Kort uitgelegd: oranje wijnen worden gemaakt van witte druiven waarvan de schillen bij het sap blijven na de persing. Die geven de wijn zo een oranje kleurtje mee.
Er zat duidelijk een appelsien smaak in, die in het begin wat ongewoon smaakte. Na een paar slokjes kon ik me wel al zien zitten op een bankje in de schaduw van een grote boom aan het nagenieten van een zonnige dag met een glaasje oranje wijn.


Ik heb de ganse namiddag in full rockstar mood met mijn zwarte zonnebril opgelopen, omdat mijn ogen maar bleven tranen van de BBQ rook. Ik ben zo een pussy in de BBQ wereld, maar ik was niet de enige. Als je zo lang in de rij staat, hoor je al eens gesprekken mee: voor mij stond een deftige heer met zijn deftige vrouw. De vrouw had een mooie zijden jurk aan en je zag op haar gezicht dat ze dit rokerige sfeertje niet had verwacht. 'Ja schat dat wordt droogkuis hé', zei haar man. Wedden dat ze de jurk voor de eerste keer aan had?





BBQ blijft toch nog altijd een mannenzaak, maar gelukkig stonden daar aan de andere kant twee fantastische vrouwen met hun eigen gebrouwen Eva bier! Een fris en blond biertje dat perfect paste op een zonnige dag. 

En ondanks de rijen was ik toch blij dat ik erbij was! 


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

dankjewel voor je bericht! groetjes van de yummyblogsister

Kijk ook eens naar